Stuur je commentaar naar: de aspartaam website

Wanneer een product wordt goedgekeurd door de Food and Drug Administration (FDA) en is samengesteld uit natuurlijke bestanddelen, zou je dan aannemen dat het veilig was om te gebruiken? Als dat zelfde product een kunstmatige zoetstof is, zou je dan aannemen dat het zou helpen bij je dieet? Miljoenen mensen gebruiken aspartaam, de kunstmatige zoetstof bekend als NutraSweetTM, met deze veronder- stellingen in gedachten.

Aspartaam kan gevonden worden in producten zoals:

Instant ontbijt Frisse adem mints Graanproducten Suikervrije kauwgum Chocolademix Koffie dranken Bevroren nagerechten Gelatine nagerechten Vruchtensappen Laxeermiddel Multivitamines Melkdranken

Geneesmiddelen en supplementen Zelfhulp medicijnen Shake mixen Frisdrank Tafelzoetstof Thee dranken Instant thee en koffie Imitatie slagroom Yoghurt dranken Toetjes Spierversterkende middelen

De onzuivere geschiedenis bij de goedkeuring van aspartaam en de mogelijk giftige bestanddelen geeft echter reden tot serieuze twijfel aan de veiligheid van deze suiker vervanger. Verder, kan aspartaam uw eetlust aanmerkelijk doen toenemen.

De goedkeuring van de FDA zette het signaal op groen voor veilige consumptie.  85 procent van alle klachten die bij de FDA geregistreerd staan betreft echter bijverschijnselen veroorzaakt door aspartaam, met inbegrip van vijf gerapporteerde doodsoorzaken. Een nadere analyse van de onweten-schappelijke onderzoeken, verdachte goedkeuringsmethoden en de schadelijke bestanddelen, brengen de verborgen gevaren van deze kunstmatige zoetstof aan het licht. In werkelijkheid betekent aspartaam een gevaar voor de volks-gezondheid. Laten we de volgende drie verzinsels eens onderzoeken en nagaan waarom we aspartaam moeten vermijden: ten eerste, goedkeuring door de FDA betekent dat aspartaam veilig is om te gebruiken; ten tweede, natuurlijke grondstoffen betekenen "niet schadelijk"; en ten derde, het helpt bij het onder controle houden van het gewicht.

"Aspartaam is de meest onderzochte toevoeging die ooit werd goedgekeurd door de FDA," zegt Martha Stone, Voedingsadviseur en professor aan de Universiteit van Colorado. Stone, een voorstander van Aspartaam, "aspartaam zou nooit op de markt zijn gekomen wanneer het problemen bij mensen zou veroorzaken." Betekent "meest onderzochte" dat het ook veilig is voor menselijke consumptie? Belangrijker is, wat waren de resultaten van deze onderzoeken en hoe werd aspartaam goedgekeurd? Een grondige kijk naar de achtergronden van de goedkeuring van aspartaam onthult een spoor van verdachte methoden en mogelijk heimelijke verstandhoudingen tussen de FDA en de fabrikant van aspartaam.

Aspartaam werd in 1965 ontdekt door een chemicus van de firma Searle. Na onderzoek van het product om de veiligheid ervan vast te stellen, legde Searle de testen aan de FDA voor om goedkeuring te verkrijgen voor aspartaam. Volgens het artikel 'De Dodelijke Misleiding', samengesteld door het Aspartaam Gebruikers Waarschuwings Netwerk, keurde de FDA aspartaam in 1974 goed voor beperkt gebruik, gebaseerd op testen die geselecteerd waren door Searle. Na de goedkeuring, ontdekte de FDA dat sommige andere producten van Searle ernstige bijverschijnselen vertoonden. Bovendien toonde een studie van Dr. John Olney, onderzoek psychiater bij de School voor Geneeskunde in Washington, aan dat er gaten ontstonden in de hersenen van muizen na het gebruik van Asparaginezuur, een belangrijk ingrediënt van aspartaam. Dit onderzoek werd voorgelegd aan de FDA nadat ze aspartaam reeds voor beperkt gebruik hadden goedgekeurd. Dit nieuwe bewijsmateriaal bewoog de FDA tot het samen stellen van een speciale interne commissie om de oorspronkelijke onderzoeken van Searle te beoordelen.

Tijdens dat onderzoek, bekeek de speciale eenheid van de FDA opnieuw een onderzoek gedaan voor Searle in 1969 door Dr. Harry Waisman, professor in de kindergeneeskunde aan de Universiteit van Wisconsin. Het onderzoek behelsde het toedienen van aspartaam gemengd met melk aan zeven zuigeling apen. Na 300 dagen, kregen vijf apen epileptische aanvallen en één stierf. Dr Waisman stierf voordat al zijn onderzoeken gereed waren. De speciale eenheid bracht aan het licht dat, toen Searle het onder zoek van Waisman aan de FDA voorlegde, al de negatieve informatie was weg gelaten.

De speciale eenheid ontdekte ook dat er twijfelachtige laboratorium praktijken waren gebruikt door de onderzoekers van Searle. In de samenvatting van hun onderzoek, kwam de speciale eenheid tot de volgende conclusie: "De geloofwaardigheid van Searle heeft een behoorlijke deuk opgelopen door de ernstige tekortkomingen die we hebben ontdekt bij de hoogwaardige dierproeven om nauwkeurig de giftigheid van hun producten te bepalen en te typeren..... De veelvuldige problemen die we vonden in en door de studies heen, die we onderzochten, onthulden een patroon in de handelwijze waardoor de wetenschappelijke integriteit van die studies in diskrediet werd gebracht."

Dit onderzoek onthulde dat de onderzoekers van Searle tumoren hadden verwijderd bij dieren die aspartaam kregen toegediend en "verzuimden" dit te rapporteren of op kanker te controleren. Eveneens werden dieren waarvan gerapporteerd was dat ze dood waren, later weer als levend opgegeven.

Andere bevindingen van de speciale eenheid hielden in: "vervalste informatie" van een ander product van Searle, het 'Copper 7- IUD', het spiraaltje, een product voor geboorte regeling. Dit product moest van de markt gehaald worden vanwege een dwangsom van 9 miljoen dollar. Searle verloor ondanks dat zij beweerden dat het spiraaltje veilig was.

Als resultaat van de bevindingen van de speciale eenheid uit 1975, werd in 1977 een kleinere speciale eenheid samengesteld om het oorspronkelijke onderzoek van Searle zelfs nog verder te controleren. Dit onderzoek bracht aan het licht dat Searle opnieuw informatie had vervalst door onnauwkeurige bloedonderzoeken. Kennelijk hadden ze niet met elkaar verband houdende dierproeven met elkaar verwisseld door problemen met de instrumenten. Een andere onderzoek toonde aan dat de tumoren veroorzaakt waren door een afbraak product van aspartaam, diketopiperazine (DKP).

Vanwege de bevindingen van de speciale eenheid uit 1975, gaf de FDA opdracht tot een "Grand Jury" onderzoek naar de aspartaam onderzoeken van Searle. Advocaat William Conlon en V.S. advocaat Thomas Sullivan, slaagden er niet in enige juridische actie te ondernemen tegen Searle betreffende de aspartaam testen. Derhalve kwamen ze tijd te kort en het onderzoek van de "grand jury" werd gestopt. Conlon trad toen in dienst van het advocaten kantoor dat Searle vertegenwoordigde. Het is interessant te weten dat dit niet de eerste keer was dat Searle betrokken was in een "grand jury" onderzoek. Ze waren beschuldigd van het niet rapporteren van tumoren bij het testen van twee van hun geneesmiddelen, Flagyl en Aldactone.

Volgens een artikel in 'Technology Review', werd aspartaam in 1980 opnieuw voorgedragen voor goed keuring. Dit keer adviseerde de FDA de samenstelling van een openbare onderzoekscommissie om de veiligheid van aspartaam vast te stellen. De commissie werd samengesteld uit drie wetenschappers. Zij "gaven de aanbeveling aspartaam van de markt te houden totdat verdere dierproeven konden aantonen dat het geen tumoren veroorzaakte".

De afkeuring van aspartaam door deze openbare raad van onderzoek was niet genoeg. "The Deadly Deception" verklaarde dat een team van vijf gevolmachtigde wetenschappers werd samengesteld om te kijken naar de conclusies van de openbare raad van onderzoek. Drie wetenschappers stemden tegen goedkeuring en twee wetenschapper stemden vóór goedkeuring. Op onverklaarbare wijze voegde zich een zesde lid bij het team met een "ja stem" vóór de goedkeuring van aspartaam en dit veroorzaakte een impasse. FDA commissaris Dr. Goyan, besliste op dat moment om aspartaam niet zijn goedkeuring te geven. In april 1981 werd Dr. Arthur Hayes de nieuwe commissaris. Searle vroeg opnieuw goedkeuring voor aspartaam aan. Een paar maanden later keurde Dr. Hayes aspartaam goed voor gebruik in droge voedingsmiddelen. In 1983 keurde hij aspartaam goed voor gebruik in light dranken. Een maand later verliet Dr. Hayes de FDA, om binnen drie maanden voor de reclamefirma van Searle, Burson-Marsteller te gaan werken.

Het verhaal over de goedkeuring van aspartaam spreekt voor zich zelf. De firma Searle, waarvan de verkopen in 1992 700 miljoen bedroegen, had veel te winnen bij de goedkeuring van aspartaam. Na onderzoek van hun eigen product, selecteerde Searle een aantal testen en legde die voor aan de FDA. Hoe is het mogelijk dat Searle, een firma die uit is op winst, besluit welke rapporten aan de FDA gegeven moeten worden? Men wordt direct wantrouwig wanneer dit wordt toegestaan. Zelfs toen onafhankelijke onderzoekers zoals Olney en Waisman door Searle benaderd werden om veiligheidstesten uit te voeren hield Searle belangrijke informatie achter die deze onderzoekers ontdekt hadden. De inspanning die de firma Searle zich getrooste om een duidelijk beeld te schetsen van de veiligheid van aspartaam moet op zijn best een zwakke poging genoemd worden. Vervalste informatie, onwetenschappelijke laboratorium-praktijken en een achtergrond van problemen met sommige andere producten maakt het moeilijk te geloven dat de bezorgdheid van de firma Searle voor onze gezondheid, prioriteit heeft boven het financiële gewin.

De FDA dient de objectieve bron te zijn om de juistheid te toetsen van de research van de firma Searle.De FDA geeft uiteindelijk goedkeuring en het publiek vertrouwt er op dat ze de veiligheid van een product onderzoeken. In deze speciale zaak lijkt het opnieuw onder de loep nemen van het aspartaam onderzoeken door het vormen van twee speciale eenheden, een openbare onderzoekscommissie en twee teams van wetenschappers overbodig zo niet verdacht. Het onderzoek dat wees op tumoren en het vervalsen van gegevens komt iedere keer weer naar voren. Het blijkt dat al deze pogingen bedoeld waren om aspartaam uiteindelijke goedgekeurd te krijgen en niet om de veiligheid vast te stellen. Als de FDA echt bezorgd was geweest zouden ze er op hebben aangedrongen om alle originele onderzoeken opnieuw te inspecteren voordat het goedgekeurd werd voor beperkt gebruik in 1974. Zelfs al waren herhaalde pogingen van de FDA, om de veiligheid van aspartaam te onderzoeken wettig, uiteindelijk was het de verantwoordelijkheid van commissaris Hayes om te beslissen of het product op de markt zou mogen komen. Toen hij aspartaam goedkeurde, was het meer dan twijfelachtig of zijn bedoelingen oprecht waren. Zijn baan bij de FDA was juist lang genoeg om aspartaam goedgekeurd te krijgen en dan neemt hij handig ontslag en wordt in dienst genomen door een firma die contacten heeft met Searle! Hoe kunnen we de FDA vertrouwen om de juiste beslissingen te nemen omtrent de goedkeuring van aspartaam als we wantrouwend zijn betreffende hun motieven?

Wat heeft dit alles te maken met de veiligheid van aspartaam? Ten eerste moeten we onderzoeken wat veilig betekent. De FDA verstaat onder veiligheid: "Een redelijke zekerheid van onschadelijkheid". De waarde bepaling door Searle van de veiligheid van aspartaam werd in opspraak gebracht toen zij negatieve gegevens achterhielden en onnauwkeurige test resultaten verstrekten. Zonder gegrond onderzoek, is een "redelijke zekerheid van onschadelijkheid" moeilijk vast te stellen. Hoe is het mogelijk dat aspartaam op de markt is als zowel de FDA als Searle er niet slaagden om vast te stellen of het wel of niet veilig was?

Hersentumoren en attaque's bij proefdieren die aspartaam toegediend kregen duiden op een mogelijk risico voor mensen. De uitleg van het woordenboek van het woord veilig betekent "vrij van gevaar". Betekent dit nu dat aspartaam niet veilig is? Het antwoord ligt in de handen van het publiek. Ofschoon aspartaam vóór de goedkeuring niet werd getest op mensen, is het nu bij gebrek daaraan toch goedgekeurd. Meer dan 10 miljoen Nederlanders gebruiken producten met aspartaam. Wij zijn de proefkonijnen bij het testen van aspartaam zonder het zelfs te weten. Een kijkje naar de ingrediënten van aspartaam en zijn vernietigende effect op mensen verstrekt het bewijsmateriaal om alle aspartaam bevattende producten te mijden.

"De bouwstenen van eiwit" en "je lichaam kan geen onderscheid maken tussen de aminozuren in aspartaam en melk", zijn gewone uitdrukkingen om de ingrediënten in aspartaam te karakteriseren. Deze overeenkomsten worden gebruikt om het publiek te overtuigen dat aspartaam zo veilig is als melk, of ander eiwit houdend voedsel. Volgens Dr. H.J. Roberts, genoemd in "De beste artsen van de VS," is het juist dat aspartaam is samengesteld uit dezelfde aminozuren die gevonden kunnen worden in eiwitrijk voedsel. Er zijn echter slechts twee aminozuren in aspartaam nl. phenylalanine en asparaginezuur, terwijl eiwitrijk voedsel vele soorten aminozuur bevat. Bij de opname van aspartaam, wordt het bloed overspoeld met deze twee aminozuren terwijl eiwitrijk voedsel aan de andere kant meer aminozuren heeft die deze plotselinge overvloed neutraliseren en onschadelijk maken. Zoals het uit hun context halen van woorden, kan het halen van aminozuren uit hun natuurlijke vorm problemen veroorzaken. Een nadere beoordeling van de ingrediënten en de door duizenden mensen gerapporteerde bijverschijnselen onthullen de gevaren van deze kunstmatige zoetstof.

Dr. Roberts noemt in zijn boek, "Is Aspartaam Veilig?", de drie bestanddelen waaruit aspartaam bestaat: nl. phenylalanine (50 procent), asparaginezuur (40 procent), en methanol (10 procent). Zodra aspartaam wordt blootgesteld aan hitte, of bij langdurige opslag, breken deze zeer onstabiele bestanddelen af. Een van deze afbraak producten is Diketopiperazine, een giftig afbraak product dat normaal niet in onze voeding wordt gevonden. De gevolgen van de verschillende afbraak bestanddelen zijn onbekend.

Volgens de op dit moment nog niet in Nederland geïmplementeerde richtlijn 96/21/EG dienen levensmiddelen die aspartaam bevatten, in verband met de genetische stoornis phenylketonurie (PKU) te zijn voorzien van de vermelding "Bevat een bron van fenylalanine". Bij mensen met deze genetische stoornis ontbreekt het enzym dat nodig is om phenylalanine te kunnen verteren en daardoor wordt het in het lichaam opgeslagen en kan een zeer ernstige geestelijke stoornis veroorzaken. Volgens Steven Farber, Arts, kandidaat in hersen- en cognitieve wetenschappen bij het Technologisch Instituut in Massachusetts, zijn er naar schatting tien miljoen mensen die drager zijn en het waarschijnlijk niet weten. Hij stelt dat deze dragers van PKU ook risico lopen omdat zij phenylalanine niet zo effectief kunnen afbreken als normale mensen en ook kunnen zij overgevoelig zijn voor verhoogde niveau's in hun dieet.

Mensen met phenylketonurie en PKU-dragers zijn niet de enige mensen die phenylalanine zouden moeten vermijden. Zwangere vrouwen dienen de zoetstof aspartaam te vermijden omdat niet bekend is welke hoeveelheid veilig wordt geacht. Dr. Roberts raadt aan om aspartaam te mijden tijdens de zwanger schap in verband met het verhoogde phenylalanine niveau aan de foetale kant van de placenta. Een verhoogd phenylalanine niveau kan de groei van de foetale hersenen belemmeren.

In een artikel gepubliceerd bij de vereniging van kinderen met een geboorte defect, bespreekt Karen Mills dat aspartaam verantwoordelijk kan zijn voor de gezondheidsproblemen van haar zoon. Zich niet bewust van de gevaren van aspartaam, gebruikte ze vier to zes blikjes fris met aspartaam per dag en gebruikte ook capsules met phenylalanine om de vermoeidheid te verminderen gedurende haar zwangerschap. Ze was in goede gezondheid en rookte en dronk niet gedurende deze tijd. Haar zwangerschap kon als normaal worden beschouwd en de prenatale onderzoeken sloten enig genetisch geboorte defect uit. De bevalling was ook normaal. Toen haar zoon Brandon werd geboren was hij zwaar geestelijk gestoord met ernstige neurologische afwijkingen. Alle röntgenfoto's, genetische onderzoeken en bloedonderzoeken waren normaal. Ik verdenk NutraSweet ervan een bijdrage te hebben geleverd aan Brandon's toestand omdat er geen lichamelijke of genetische oorzaken bekend waren voor zijn neurologische problemen.

Asparaginezuur (aspartaam) en glutaminaat (smaakverbeteraar en bestanddeel van monosodium glutaminaat) zijn bekend als excitotoxins, Dr. Russel Blaylock, schrijver van "Excitotoxins: The Taste That Kills" kenschetst deze stoffen als een groep van prikkelende aminozuren die de oorzaak kunnen zijn van het afsterven van zenuwcellen. Volgens Dr. Blaylock kan één enkele maaltijd meerdere van deze toevoegingen bevatten, in een hoeveelheid die groot genoeg is om hersenbeschadiging te doen ontstaan. Dr. Blaylock maakt zich er bezorgd over dat honderden miljoenen kleuters en jonge kinderen groot gevaar lopen en hun ouders zich hier niet eens van bewust zijn.

Het laatste bestanddeel van aspartaam is methanol, beter bekend als methylalcohol, een dodelijk vergif, zegt Dr. Roberts. Er wordt aanbevolen een dagelijkse hoeveelheid van minder dan acht milligram per dag niet te overschrijden. Eén liter light limonade gezoet met aspartaam bevat ongeveer 55 milligram. Een van de gevolgen van methanol vergiftiging is blindheid.

Methanol (methylalcohol) is een dodelijk gif. Sommige mensen zullen zich methanol nog wel herinneren als het gif dat bij sommige zwervers die alcoholist waren blindheid en de dood veroorzaakte. Methanol komt langzamerhand vrij in de dunne darm zodra de methyl groep van aspartaam het enzym trypsine ontmoet. De opname van methanol in het lichaam wordt aanzienlijk vergroot wanneer vrije methanol wordt opgenomen. Vrije methanol komt nergens ander voor dan in aspartaam, altijd wordt het vergezeld van ethylalcohol dat een tegengif vormt voor de aanwezigheid van methanol. Het ontstaat wanneer aspartaam boven de 30oC verhit wordt. Dit gebeurt wanneer een aspartaam houdend product onjuist wordt opgeslagen of zodra het wordt verhit. Toen aspartaam pas was goedgekeurd stond op de verpakking dat het niet mocht worden verwarmt.

Methanol wordt in het lichaam afgebroken in formaline en mierenzuur. Formaline is een dodelijk zenuw gif. Een berekening van de EPA toonde aan dat methanol "wordt beschouwd als een cumulatief vergif doordat het zeer traag wordt uitgescheiden nadat het eenmaal geabsorbeerd is. In het lichaam wordt methanol geoxideerd tot formaline en mierenzuur: beide afbraak producten zijn giftig." Ze raden een maximale consumptie aan van 7.8 mg/dag. Een liter met aspartaam gezoete frisdrank bevat ongeveer 56 mg methanol. Zware gebruikers van aspartaam bevattende producten gebruiken zelfs wel 250 mg methanol per dag of 32 maal de EPA limiet.

De symptomen van methanol vergiftiging omvatten hoofdpijn, oor suizen, duizeligheid, misselijk, maag darm stoornissen, zwakheid draaiduizeligheid, rillingen, geheugen stoornissen, doof gevoel en pijnscheuten in de extremiteiten, gedragsveranderingen en zenuwontsteking. Het belangrijkste bekende probleem van methanol zijn de visus problemen met inbegrip van mistig gezichtsvermogen, progressieve samentrekking van gezichtsvelden vervlakken van het zien versluieren van het gezichtsvermogen, schade aan het netvlies en blindheid, het vermengt zich met de DNA-vermeerdering, waardoor geboorte defecten kunnen ontstaan. Door het ontbreken van een aantal belangrijke enzymen, zijn mensen vele malen gevoeliger voor de giftige effecten van methanol dan dieren. Daarom geven testen van aspartaam of methanol op dieren niet precies de gevaren weer voor mensen. Zoals Dr. Woodrow C. Monte, voorzitter van de afdeling Voeding Wetenschap en Laboratoria op de Universiteit van Arizona, uiteenzet: "Er bestaat *geen* onderzoek bij mensen of zoogdieren om de mogelijke mutagene, teratogene of carcinogene effecten van chronische toediening van methylalcohol te beoordelen."